AC (ang. Air Cooling) – chłodzenie, w którym stosuje się radiatory oraz często dodatkowe wentylatory rozpraszające z nich ciepło. Jak sama nazwa wskazuje głównym czynnikiem chłodniczym jest powietrze i to także od jego temperatury zależy wydajność tego typu chłodzenia. Stosuje się go najczęściej ze względu na najniższą cenę produkcji. Radiatory są montowane na procesory, karty graficzne oraz płyty główne. Głównymi materiałami wykorzystywanymi przy ich produkcji są miedź i aluminium.



Heat-pipe – angielska nazwa ciepłowodu czy pot. rurki cieplnej, która charakteryzuje się bardzo dobrymi własnościami przewodzenia ciepła. Jest ona wykonana zazwyczaj z miedzi i zawiera w sobie ciecz, która z gorącej strony paruje, a dochodząc do zimniejszego miejsca skrapla się oddając ciepło i wraca do stanu pierwotnego. Heat-pipe’y bardzo często stosuje się w chłodzeniu konwencjonalnym.



RPM (ang. revolutions per minute) – jest to wartość, która wyraża jeden z głównych parametrów wentylatorów, czyli ilość obrotów wykonywanych przez wirnik w ciągu jednej minuty.

PWM (ang. pulse-width modulation) – metoda regulacji sygnału prądowego lub napięciowego, polegająca na zmianie szerokości impulsu o stałej amplitudzie, używana we wzmacniaczach, zasilaczach impulsowych oraz układach sterujących pracą silników elektrycznych. Układ PWM zasila urządzenie bezpośrednio lub przez filtr dolnoprzepustowy, który wygładza przebieg napięcia lub prądu.



Modulacja szerokości impulsu jest najczęściej wykonywana poprzez przełączenie tranzystorów lub tyrystorów pomiędzy stanem przewodzenia a stanem zaporowym. W stanie zaporowym prąd praktycznie nie płynie, nie występują więc straty mocy. W stanie przewodzenia występuje niewielki spadek napięcia na układzie sterującym, jednak jest on minimalny w stosunku do mocy przekazywanej, co skutkuje największą sprawnością energetyczną układu regulacyjnego. Zasilanie metodą PWM pozwala na uzyskanie dużej dokładności i łatwość sterowania urządzeniem.

Długości impulsów są albo obliczane przez wbudowany mikroprocesor, albo też otrzymywane analogowo poprzez porównywanie sygnału nośnego (np. sinusoidy) z sygnałem modulującym o większej częstotliwości (np. przebiegu piłokształtnego). Porównywanie dokonywane jest w komparatorze, którego wyjście używane jest do sterowania odpowiednich elementów przełączających.

dBA - Głośność to wielkość subiektywna opisująca jak duże wrażenie akustyczne wywołuje dany poziom ciśnienia przy danej częstotliwości. Jednostką głośności jest fon. 20 fonów to głośność, jaką wytwarza ciśnienie akustyczne 20 dB przy częstotliwości 1 kHz. Ze względu na to, że człowiek nie słyszy równomiernie w całym zakresie częstotliwości akustycznych stosuje się tzw. krzywe ważenia A, B i C. Krzywe te stworzono po to, aby wiedzieć, jakiego ciśnienia „użyć” przy danej częstotliwości, aby w efekcie nasze ucho słyszało równomiernie w całym zakresie.

Krzywa ważenia A odnosi się do głośności z zakresu 0 – 40 fonów.

dBA to natężenie dźwięku wyrażone w decybelach przy zastosowaniu krzywej ważenia A.

CFM (ang. cubic feet per minute) – przepływ powietrza przez wentylator; wyrażany w metrach sześciennych na godzinę.

WC (ang. Water Cooling), LC (ang. Liquid Cooling) – chłodzenie elementów mechanicznych lub elektronicznych przy użyciu układu, w którym medium transportującym ciepło jest woda. System chłodzenia wodnego, niezależnie od miejsca zastosowania składa się zawsze z trzech podstawowych elementów: bloku, pompy i chłodnicy. Dodatkowo może być zastosowany rezerwuar. Wszystkie elementy łączy się systemem rur lub węży.

Podstawową zaletą chłodzenia wodnego, jest niska cena wody - najtańszego z możliwych ciekłego medium chłodzącego. W porównaniu z układami powietrznymi, wodne układy chłodzące są zwykle dużo bardziej efektywne.

Jedną z wad chłodzenia wodnego, jest jego tendencja do porastania glonami, które świetnie rozwijają się w ciepłej wodzie. Innym problemem chłodzenia wodnego jest korozja, prowadząca do rozszczelniania się układów. Obu tym problemom można przeciwdziałać używając jako cieczy chłodzącej mieszaniny wody i roztworu chłodniczego na bazie glikolu z dodatkiem inhibitorów korozji.



Chłodzenie niekonwencjonalne

FC (ang. Freon Cooling) – opis znajduje się tutaj.



SS (ang. Single Stage) – odmiana FC, gdzie w układzie zainstalowana jest jedna sprężarka.

Cascade – można spolszczyć to słowo do Kaskada. Odmiana FC, gdzie zastosowano więcej niż jedną sprężarkę. Dzieli się je na dwu-, trzy-, czterostopniowe (czasami nawet więcej), gdzie przedrostek jest ilością sprężarek w układzie.

FWC – połączenie dwóch technik chłodzenia - FC oraz WC. FC ochładza ciecz układu WC.

DI (ang. Dry Ice – suchy lód) - czynnikiem chłodniczym jest suchy lód, czyli dwutlenek węgla w postaci stałej. W warunkach normalnych, suchy lód nie topi się, a sublimuje. Proces ten powoduje samorzutne ochłodzenie się suchego lodu do temperatury około -78°C. W celu zapewnienia lepszego kontaktu (wypełniania) czynnika chłodzącego z podstawą kontenera, stosuje się suchy lód w postaci mieszaniny oziębiającej. Składa się ona z rozdrobnionego suchego lodu (najczęściej w postaci granulatu) oraz rozpuszczalnika organicznego o niskiej (poniżej -80°C) temperaturze krzepnięcia, np. aceton lub etanol.

Suchy lód jest względnie dość tanim środkiem chłodzącym. 10kg granulatu kosztuje w sprzedaży detalicznej około 30 do 50zł. Do jego przechowywania potrzebny jest specjalny „styrbox” (pudełko wykonane z grubej warstwy styropianu), który spowalnia proces sublimacji.

Do chłodzenia podzespołów komputera (głównie CPU i GPU) stosuje się ww. mieszaninę oziębiającą, która wypełnia kontener analogiczny do stosowanego przy chłodzeniu ciekłym helem lub azotem. Ze względu na stosunkowo wysoką temperaturę (w porównaniu z ciekłym azotem) możliwe jest stosowanie kontenerów wykonanych częściowo z aluminium.



Pot – angielski skrót określający w/w kontener.



LN2 (ang. Liquid Nitrogen) – czynnikiem chłodniczym jest ciekły azot. W ciśnieniu atmosferycznym wrze (temp −196 °C) i momentalnie paruje. Chłodzenie przy pomocy LN2 ma znaczne ograniczenia, ponieważ wytwarza się otoczka (chmura) gazu, która izoluje odprowadzanie ciepła. Zasada działania jest podobna jak wyżej opisane DI.



LH (ang. Liquid Helium) – czynnikiem chłodniczym jest ciekły hel, jednak nie stosuje go za często i jest mało popularny ze względu na znaczną problematyczność otrzymania. Zasada podobna jak wyżej opisane DI.

TEC, Peltier – Ogniwo Peltiera jest elementem półprzewodnikowym zbudowanym z dwóch bardzo cienkich płytek, pomiędzy którymi znajdują się szeregowo ułożone półprzewodniki. Ilość odprowadzonego ciepła zależna jest od natężenia płynącego prądu. Jednak przepływ prądu przez układ powoduje wydzielanie się ciepła w samym module, tak więc zwiększając natężenie prądu, zwiększa się ilość transportowanego ciepła, a także ilość ciepła wydzielanego przez moduł (będzie to maksymalna wydajność modułu, a po "zimnej" stronie układu otrzymamy najniższą możliwą temperaturę). Ciepło to trzeba jeszcze gdzieś odprowadzić, do czego może posłużyć radiator, radiator z wentylatorem lub chłodzenie wodne.



Ogniwa Peltiera stosuje się zazwyczaj w połączeniu z bardzo wydajnych układem AC lub chłodzeniem wodnym.

Wszelkie uwagi typu - co jest niejasne, co poprawić, co dodać - mile widziane. Na bieżąco będę aktualizował ten post.